Православната црква денеска го одбележува споменот на Свети Павле Исповедник, кој бил патријарх Цариградски. Според православниот календар на Македонската православна црква, денешниот ден се води како 6 ноември според Јулијанскиот календар.

Историските записи сведочат дека кога блажениот патријарх Александар лежел на својата смртна постела, ужалените верници го прашале кого го остава зад себе како нов архипастир на словесното стадо Христово.

„Ако сакате да имате патријарх којшто ќе ве учи и ќе ви блеска со добродетел, изберете го Павле, а ако сакате да имате само убав човек и однадвор украсен, изберете го Македониј“, рече болниот патријарх.

Народот со големо мнозинство го избрал Павле за свој духовен водач. Меѓутоа, ваквиот избор не им одговарал на аријанските еретици, ниту пак на тогашниот цар Констанциј, кој во тој период престојувал во градот Антиохија. Набрзо потоа Павле бил симнат од престолот, па заедно со Свети Атанасиј Велики побегнал во Рим. Таму двајцата биле срдечно примени од папата Јулиј и од царот Констанс, кои безрезервно застанале во одбрана на нивната православна вера.

По добиеното писмо со барање од царот Констанс и папата Јулиј, Свети Павле бил вратен на својот патријаршиски престол. Сепак, по смртта на царот Констанс, аријанците повторно ја засилиле својата моќ и го протерале православниот светител во далечното место Кукуз во Ерменија. Додека бил во прогонство и служел света литургија, Свети Павле во 351 година бил физички нападнат од аријанците, кои го удавиле со неговиот сопствен омофор. Во времето кога владеел царот Теодосиј, неговите свети мошти во 381 година биле свечено пренесени во Цариград, а подоцна, во текот на 1236 година, пренесени се во Венеција, каде што се чуваат и денес. Неговите верни секретари и клирици Маркијан и Мартириј исто така маченички пострадале веднаш по својот сакан патријарх.

Црковниот тропар посветен на овој голем исповедник гласи: „Со исповедувањето на божествената вера, Црквата те покажа како втор Павле, ревнител меѓу свештениците: со тебе повикува и Авел кон Господа, и Захариевата крв праведна. Отче преподобен, моли Го Христа Бога, да ни дарува милост голема“.

На денешен ден православните христијани се сеќаваат и на преподобниот Варлам Хутински. Тој бил роден и воспитан во христијански дух во градот Новгород, а по смртта на неговите родители одлучил целосно да се замонаши и да си наложи исклучително строг и тежок подвиг. Основал манастир на брегот покрај реката Волхова, токму на локацијата каде што му се прикажала силна небесна светлина. За време на земниот живот, но и по упокојувањето, тој важел за голем чудотворец кој проѕирал во најскриените тајни, изгонувал нечисти духови и успешно лекувал тешки телесни болести.

Останува запаметено преданието за слугата на кнезот Василиј Василевич, кој бил смртно болен и побарал да биде однесен на гробот на Свети Варлам, со јасна желба дури и да почине по пат, неговото мртво тело сепак да се положи пред светителот. Тоа навистина се случило, па откако починал за време на патувањето и бил внесен во манастирот, пред гробот на светителот чудесно оживеал, се исправил на нозе и длабоко му се поклонил. Дополнително, во 1471 година царот Иван Грозни наредил да се откопа самиот гроб на светителот, но штом работниците започнале со копањето, од земјата одеднаш избил силен пламен. Преплашениот цар побегнал надвор од црквата, оставајќи го зад себе сопствениот стап кој до денес внимателно се чува крај гробот на светиот Варлам Хутински.

Неговиот тропар вели: „О Варлааме, Божји угодниче, о смирение кое Господа Го умилостивува, застапи се за нас, свет подвижниче, пред Оној Кој укорува но на смрт не предава. Затоа што миленик Негов постана, кој од пелена до гробна долина подвиг сотвори и на Христа послужи, во слава на љубовта“.