Врескањето како терапија за ослободување од фрустрации
Клубовите за врескање, каде луѓето се собираат за да врескаат како начин за ослободување од стрес, стануваат сè попопуларни во САД. Огранокот на „Клубот за вресок“ во Сиетл сподели детали од своите сесии, а учесниците велат дека гласното изразување на емоциите им носи чувство на олеснување.
„Имам толку силно чувство на приземност. Во тој миг, сите ваши сетила се засилени“, рече Амбер Волкер, учесничка во сесијата. Членовите на клубот споделуваат дека врескањето ги ослободува од фрустрации предизвикани од губење на работа или стресот од грижата за малите деца, а по три вресоци се чувствуваат смирено и опуштено.
Потекло и методологија на клубовите
Првиот огранок во Чикаго произлегол од брачна криза на еден пар. Ману Хернандез и Елена Соболева биле на прошетка крај езерото Мичиген кога Хернандез предложил сите свои фрустрации да ги искажат со гласен крик. Неочекувано, и други минувачи се придружиле, создавајќи ја првата група за врескање.
Сесиите се одржуваат неделно или месечно во паркови или покрај вода, со минимално нарушување на мирот во околината. Учесниците започнуваат со пишување на хартија од што сакаат да се ослободат, следат вежби за дишење и загревање на гласот, а потоа врескаат трипати заедно пред да ги фрлат хартиите во вода.
„Навистина може да го преоптоварите грлото ако почнете одеднаш. Затоа сè оди постепено. Дишите од дијафрагмата и засилувате гласот полека“, објаснува Соболева.
Ефекти врз стресот и заедницата
Техниките на клубовите се базираат на „Терапијата со исконски вресок“ развиена во 1960-тите од Артур Јанов. Иако научните истражувања не потврдуваат дека терапијата е ефикасна за ментални нарушувања, професорката Ашвини Надкарни од Харвард посочува дека врескањето е одлично за ублажување на стресот.
„Самото врескање ги активира амигдалата и хипокампусот, делови од мозокот одговорни за обработка на емоции. Кога врескањето завршува, се активира парасимпатичкиот систем кој испраќа сигнал на телото да се одмори“, појаснува Надкарни.
Покрај физичкото ослободување, самото собирање на луѓе кои заеднички се справуваат со стресот создава чувство на заедница. По сесиите, учесниците често остануваат да разговараат за лични проблеми или предизвици, а некои доаѓаат дури и за да врескаат од радост. Како што велат организаторите, местото и времето на сесиите, пред зајдисонце покрај вода, ја зајакнуваат смирувачката и терапевтска димензија на активноста.