Шарлиз Терон беше релативно ново лице во Холивуд кога ја градеше својата кариера и сакаше да избегне веднаш да биде етикетирана од индустријата само врз основа на изгледот, што претставуваше сериозен ризик со кој веќе се соочуваше. Медиумите се осврнуваат на нејзината рефлексија за почетоците и одлучувачкото влијание на советите од нејзината мајка при прифаќањето на филмските улоги.
По нејзината прва голема улога во филмот „2 дена во долината“ од 1996 година, актерката се соочи токму со она од што најмногу стравуваше. Иако нејзината актерска изведба беше забележителна, целата маркетиншка кампања и официјалниот постер за филмот целосно ја сексуализираа нејзината појава.
Плашејќи се дека трајно ќе биде етикетирана како убавица на самиот почеток од професионалниот пат, таа веднаш го отпушти својот агент, кој воедно беше и човекот што прв ја откри за филмското платно. Терон беше цврсто решена да се докаже исклучиво како сериозна драмска актерка, поради што свесно ги одби понудените улоги во комерцијалните филмови како „Шоугерлс“ или „Вид“.
Со оглед на тоа што имаше само 21 година и зад себе броеше мал број улоги, шансата да застане рамо до рамо со Кијану Ривс и Ал Пачино беше премногу вредна за да биде одбиена. Стануваше збор за остварувањето „Адвокатот на ѓаволот“ во режија на Тејлор Хакфорд, проект што ги спои жанровите на натприроден хорор и правен трилер, но токму една сцена од сценариото ја натера актерката долго и напорно да размисли пред да ја прифати улогата.
Во дејството на филмот, нејзиниот лик Мери Ан Ломакс постепено го губи разумот под разорното влијание на Џон Милтон, толкуван од Ал Пачино, кој од сенка манипулира со нејзиниот живот и со судбината на нејзиниот сопруг Кевин. Во моментот на длабок ментален слом, таа влегува во црковен храм завиткана исклучиво во ќебе, а токму барањето за целосна голотија во таа сцена предизвикало голема загриженост кај младата уметница.
„Пред да прифатам улога, обично го испраќам сценариото до мајка ми за да го добијам нејзиното мислење и мислењето на мојот очув. Мислам дека секоја актерка од која се бара целосно да се голи треба двапати да размисли за тоа. Имав сомнежи за црковната сцена, но мајка ми ми посочи дека црквата е местото каде што мојот лик мораше да побегне во потрага по разбирање“, објасни Терон.
Ваквото двоумење беше целосно природно со оглед на тоа што барањето за голотија во нејзината четврта филмска улога можеше лесно да ги зацврсти стереотипите што со години сакаше да ги избегне. Сепак, сцената не претставуваше евтин трик, туку клучен момент од психолошката драма на ликот и немаше за цел само површно привлекување на публиката во киносалите, па по искрениот разговор со мајка си, актерката прифати да го сними кадрот точно онака како што беше напишан.
„Ваквите сугестивни сцени се секогаш најпровокативни и најмоќни за мене“, рече Терон.
Иако Ал Пачино можеби успеа да го засени вниманието со својата препознатлива театарска интерпретација на ѓаволот во човечки облик, изведбата на јужноафриканската актерка беше оценета како втора најдобра во целиот проект, што претставуваше огромен успех со оглед на тоа што главно име на филмскиот постер беше Кијану Ривс.