Кристијано Роналдо не чекаше селекторот Жорж Жезус да го објави списокот на португалската репрезентација, туку одлучи самиот да се „одјави“ од националниот тим.
Тој објави видео на Инстаграм кое за само седум минути собра 6,3 милиони прегледи.
Роналдо 234 пати го носеше дресот на португалската репрезентација и постигна 146 гола. Во двете категории е светски рекордер. Со националниот тим освои три трофеи, од кои најзначаен е оној што го подигна на Европското првенство во 2016 година.
Во емотивната снимка Роналдо ја упати следната порака:
„На португалскиот народ, дојде денот кога ќе го вратам дресот со бројот седум на нашата репрезентација. Никогаш не чувствував дека тој е исклучиво мој. Но, во текот на 23 години имав привилегија и одговорност да го носам, да го бранам и да го носам со себе на стадионите ширум светот. Денес дојде моментот да му го предадам на идното поколение. Тоа не беше лесна одлука, бидејќи постојат одлуки што не се носат само со разумот, туку и со срцето.
Патувањето што започна во август 2003 година и засекогаш ми го промени животот дојде до својот крај. Кога ќе се навратам и ќе размислам за сè што доживеав со репрезентацијата, не гледам само натпревари, голови, рекорди или трофеи. Гледам луѓе. Ги гледам иселениците кои во тие 90 минути се чувствуваа малку поблиску до Португалија.
Ги гледам милионите Португалци што никогаш лично не сум ги запознал, но кои беа дел од мојот живот. Затоа што, на крајот, фудбалот е многу повеќе од игра. Фудбалот се луѓето. Во текот на целата моја репрезентативна кариера се трудев да ги поместувам сопствените граници. Сакав да победувам, сакав да бидам најдобар, сакав да испишам историја.
Секогаш бев строг кон себе. Секогаш сакав повеќе, секогаш верував дека можеме да стигнеме подалеку. И го дадов сето она што го имав за овој дрес. Имаше совршени попладниња и вечери, имаше победи што никогаш нема да ги заборавам. Имаше и порази на кои и денес ми е тешко да се сетам. И јас грешев, и јас страдав, имаше моменти кога не успевав да му го дадам на португалскиот народ она што толку многу го посакуваше. Но, никогаш не се откажав. И, пред сè, никогаш не престанав да се чувствувам горд што ја претставувам Португалија.
Во текот на овие години научив неколку многу едноставни работи. Головите избледуваат, трофеите остануваат во музеите, а рекордите на крајот се уриваат. Но, постои нешто што времето никогаш не може да го избрише: местото што го заземаме во срцата на луѓето. Ако некогаш сум ве направил среќни, ако некој мој гол ве натерал некому да му се фрлите во прегратка, да ги заборавите грижите и да почувствувате само гордост за нашата земја, тогаш сè вредеше. Затоа што токму тоа значи да се биде Португалец. Страдаме заедно, се издигнуваме заедно.
Повторно веруваме. На Португалија секогаш ќе ѝ бидат потребни млади луѓе кои сонуваат, играчи кои никогаш не се откажуваат и нови генерации кои веруваат дека е можно да се стигне таму каде што никој претходно не стигнал. Затоа што земјата која продолжува да создава нови херои е земја која никогаш не престанува да верува во себе.
На моите соиграчи оваа сезона сакам да им упатам посебни зборови. Ви благодарам за секој истрчан метар, за секоја прегратка, за секоја расправија, за секој молк пред излегувањето на теренот. За секоја победа што заедно ја прославивме и за секој пораз што нè направи посилни. Имав привилегија да бидам ваш капитен. Но, ниту еден капитен не оди сам. И вие сте дел од мојата приказна.
На сите тренери, селектори, лекари, физиотерапевти, економи, членови на стручниот штаб и на сите луѓе кои работеа со мене во текот на овие години – ви благодарам од срце. Многумина од вас никогаш не се појавија на фотографиите. Но, без вас, ниту една од тие фотографии немаше да биде можна.
На моето семејство, ви благодарам што го споделувавте овој сон со мене. Ви благодарам за разбирањето за моите отсуства, жртвите и моментите кога репрезентацијата мораше да заземе простор што им припаѓаше и вам. Ако стигнав толку далеку, тоа е затоа што секогаш одевме рака под рака.
А на португалскиот народ, на сите Португалци расеани низ светот, сакам да им кажам уште нешто, за последен пат. Постои една слика што засекогаш ќе ја носам со себе. Моментот кога започнува националната химна. Погледнувам околу себе, ги гледам моите соиграчи, трибините, децата, мајките, татковците, бабите и дедовците. Ги гледам Португалците кои дошле оддалеку само за да бидат таму. И во тие неколку минути престануваме да бидеме различни. Нема клубови, нема бои, нема класи, нема професии, нема различни мислења. Постои само една страст. Португалија.
Тоа е чувството што ќе го носам со себе до крајот на животот. Денес завршува моето патување на теренот со репрезентацијата. Заминувам со крената глава, горд на патот што го изминав и свесен дека го дадов сето она што го имав за Португалија. Но, никогаш нема да престанам да бидам еден од вас. Ќе продолжам да страдам, да се радувам и да ја славам секоја победа на Португалија со едно „Да“.
Го поминав животот трудејќи се да бидам најдобриот фудбалер на светот. Денес сфаќам дека најголемата победа беше тоа што ја заслужив честа да ја претставувам најдобрата земја на светот. Ви благодарам за овие 23 години. Ви благодарам што верувавте во мене. Ви благодарам што ми овозможивте да го живеам сонот што започна кога бев само едно момче на Мадеира, кое трчаше по топката. Дресот што го носев ќе остане, а гордоста што го носев ќе биде моја засекогаш. Португалија секогаш ќе биде во мене.
Збогум, Кристијано Роналдо.“