Светскиот фудбал е во сериозна криза, ескалираше по идејата на претседателот на ФИФА, Џани Инфантино, да продаде дел од Светското првенство на приватен капитал, а епилогот би можел да биде создавање на ново светско првенство.
Според британскиот „Тајмс“, европското фудбалско тело УЕФА, северноамериканскиот КОНКАКАФ и азиската АФЦ размислуваат за создавање на свое натпреварување како директно натпреварување на натпреварувањата под покровителство на ФИФА.
Причината за овој радикален чекор е потенцијалната кандидатура на сегашниот претседател Џани Инфантино за четврти мандат на чело на ФИФА.
Како прв чекор во кампањата за притисок, се споменува „бојкот на менаџментот“ – претставниците на Конфедерациите се подготвени да ги напуштат состаноците на Советот на ФИФА, да одбијат да работат во комисии и да го блокираат официјалното донесување одлуки. Сепак, плановите на противниците на сегашното раководство се многу поопфатни и поопасни за монополот на ФИФА.
Решението за кое се зборува сè повеќе е повторно да се активира планот за „Глобална лига на нации“ – проект на УЕФА замислен во 2017 година, но никогаш целосно не е имплементиран.
Тој документ сега би можел да послужи како основа за ново репрезентативно натпреварување управувано од самите конфедерации, заобиколувајќи ја ФИФА.
„Сите се исклучително решителни, нема враќање назад“, цитираше „Тајмс“ неименуван висок функционер.
Според него, водечките фудбалски нации имаат јасна пресметка во случај на конечна поделба:
„Како голем јужноамерикански тим, дали би сакале да играте против Франција и Шпанија или против Либан и Џибути?“
Според информациите објавени од британскиот „Скај“ (Sky), новиот формат на натпреварувањето би бил значително различен од сегашниот модел на Светското првенство.
Континенталните лиги на нации (УЕФА, КОНМЕБОЛ, КОНКАКАФ, АФЦ, КАФ и ОФЦ) би служеле како квалификациски натпревари, при што најдобрите светски тимови би биле поделени во седум посебни натпреварувања врз основа на нивниот ранг.
Секој од тие седум турнири би вклучувал осум екипи и би започнал од четвртфиналето, додека финалната фаза (полуфинале и финале) би ја организирала една земја.
Највисокото ниво на натпреварување би се состоело исклучиво од најсилните екипи во светот (главно од Европа и Јужна Америка), додека другите национални екипи би се натпреварувале во нивните пониски рангови.
Во пракса, наместо едно огромно Светско првенство со 48 учесници, фудбалскиот календар би содржел седум истовремени „мини-Светски првенства“; секоја конфедерација би имала загарантирано место во финалето, а натпреварувањето истовремено би обезбедило поголем квалитет и подобри натпревари.
Евентуалното започнување на паралелни натпреварувања е сценарио без преседан во историјата на модерниот фудбал. Иако сè уште не се донесени официјални одлуки, самиот факт дека оваа опција отворено се дискутира укажува на длабочината на институционалната криза.
Главната причина за конфликтот беше неодамна неуспешниот проект „FIFA Forward Enterprises“ (FFE) – планот на Инфантино да остави дел од приходите од натпреварите на ФИФА на приватни инвеститори.
Можноста за започнување на конкурентско натпреварување директно го загрозува долгогодишниот и досега неоспорен статус на ФИФА како единствен организатор на големи меѓународни турнири. Засега, тоа е „најсилниот адут“ со кој конфедерациите се обидуваат да го принудат Инфантино да се откаже од борбата за нов мандат и да го предаде водството на светскиот фудбал…