Апелациониот суд во Белград го осуди Далибор Петровиќ на доживотна казна затвор за убиството на 74-годишниот Станимир Брајковиќ, кој со денови бил физички, психички и сексуално злоставуван од тројца затвореници во затворот Падинска Скела во февруари 2024 година. Оваа одлука претставува една од најстрогите изречени пресуди во српскиот правосуден систем.

Со истата пресуда, соизвршителите Саша Станковиќ и Среќко Стефановиќ се осудени на казни затвор во траење од по 20 години.

Апелациониот суд ја прифати жалбата на обвинителството и ги зголеми казните што претходно им ги изрече Вишиот суд во Белград на тројцата сторители.

Со првостепената пресуда Петровиќ и Станковиќ првично беа осудени на по 18 години затвор, додека Стефановиќ беше осуден на 19 години. Апелациониот суд ги отфрли нивните жалби и во целост го прифати барањето на обвинителството за изрекување значително построги казни.

Судот заклучи дека првостепениот суд не ги зел доволно предвид отежнувачките околности, особено долготрајната злоупотреба на 74-годишен маж кој бил затворен и не можел сам да ја напушти институцијата.

Петровиќ имал 22 години во времето на кривичното дело, додека Станковиќ и Стефановиќ имале по 20 години. Судот ги осуди помладите двајца на по 20 години затвор, земајќи ја предвид нивната возраст во времето на извршување на делото.

Апелациониот суд особено ја нагласи улогата на Петровиќ во злосторството. Според образложението, тој бил најагресивен и најнемилосрден кон жртвата и активно ги охрабрувал другите да го злоупотребуваат.

Судот го зеде предвид бројот на повреди нанесени на Брајковиќ од страна на сторителите, заканите што му ги упати Петровиќ и фактот дека тој продолжил со насилството дури и откако жртвата се вратила од лекарски преглед.

Апелација заклучи дека Петровиќ дејствувал од злоба, без никаква причина и покажал целосна рамнодушност кон страдањето на жртвата, поради што му изрече најстрога казна предвидена во законодавството.

Ова е 13-та конечна доживотна казна затвор во Србија од 2019 година, кога оваа казнена мерка беше повторно воведена во правниот систем.

Брајковиќ ја издржувал казната во затворот Падинска Скела, каде што ја делел собата број 14 со тројцата сторители и уште двајца затвореници. Тортурата започнала откако му снемало пари со кои купувал храна, кафе и цигари за другите затвореници.

Според наводите од обвинението, тројцата затвореници секојдневно го удирале со шлаканици, тупаници и го клоцале по главата и телото. Станковиќ и Стефановиќ го држеле и го удирале со колена, додека Петровиќ му нанесувал удари по главата и градниот кош.

Станковиќ и Петровиќ исто така го злоупотребиле сексуално, го принудиле да пие урина од шолја за кафе и го тепале со влажни крпи, додека Стефановиќ му го вадел јазикот со крпа за да не може да се пожали на затворските чувари.

Злоупотребата оставила тешки последици врз неговото здравје, поради што Брајковиќ повеќе не можел да оди или да зборува, а лекарски прегледи биле извршени на 1 и 3 февруари 2024 година.

Во постапката се наведува дека жртвата од страв не го пријавила насилството, по што мачењето продолжило со несмален интензитет.

Здравствената состојба нагло му се влошила на 4 февруари кога бил преместен во друга соба, по што починал истата вечер околу 22:30 часот.

Обдукцијата покажа дека смртта настапила поради масивна загуба на крв и респираторни и циркулаторни нарушувања предизвикани од скршени ребра и градна коска.

Брајковиќ првично завршил во затвор затоа што не платил прекршочна казна од 30.000 динари за фрлена петарда, која му била заменета со затвор од 30 дена, а бил убиен една недела пред истекот на казната.

Паралелно се водеше и судски процес против петмина затворски вработени за небрежно вршење на должноста.

Вишиот суд во Белград ја осуди затворската лекарка Весна Средоевиќ на две и пол години затвор, раководителот на смена Слаѓан Ковачевиќ на една и пол година, додека останатите тројца вработени беа ослободени од обвинението.