Желбата за слатка храна во доцните вечерни часови не е само прашање на недостаток на самоконтрола или физички глад, туку е резултат на сложени физиолошки, психолошки и циркадијални процеси. Научните истражувања покажуваат дека потребата за грицки и слатки значително се разликува од класичното чувство на глад и природно се интензивира со одминувањето на денот.
Една од основните причини за овој феномен лежи во внатрешниот биолошки часовник на човекот, односно циркадијалниот ритам кој ги регулира сонот, хормоните и телесната температура. Експериментите со здрави лица, каде што строго се контролирале факторите како времето на оброци и спиење, покажаа дека апетитот е на најниско ниво во биолошкото утро, додека својот врв го достигнува околу 20 часот.
Овој образец опфаќа зголемена желба за слатка, солена и скробна храна, што потврдува дека вечерниот апетит е природно распределен од организмот, а не е исклучиво последица на недоволен внес на храна во текот на денот.
Вториот клучен фактор е квалитетот и времетраењето на сонот. Истражување спроведено врз 24 млади лица покажа дека по три ноќи со само пет часа сон, испитаниците имале зголемено ниво на активен грелин — хормонот кој го стимулира апетитот — и консумирале повеќе калории, пред сè од јаглехидрати. Спротивно на ова, кај лицата кои го продолжиле сонот за околу час и половина, желбата за слатка и солена храна се намалила за дури 62 проценти.
Покрај биологијата и сонот, значајна улога играат и стекнатите научени навики. Повторувачките вечерни активности, како што се гледањето серии, работата на компјутер или користењето телефон со слатки грицки, со текот на времето стануваат автоматски поттик за јадење без присуство на вистински физички глад.
Сепак, експертите укажуваат дека не треба да се занемари ниту дневниот внес, бидејќи прескокнувањето или намалувањето на оброците во текот на денот може да резултира со реален и оправдан физиолошки глад во вечерните часови.