Станува збор за систем познат како G-Cans, или Надворешен подземен канал за празнење на градската област, огромна подземна инфраструктура која собира вишок вода за време на обилни дождови и тајфуни, а потоа ја пренасочува во реката Едо со помош на моќни пумпи.
Овој систем се смета за најголем подземен објект за пренасочување на поплавните води во светот. Се наоѓа помеѓу градовите Шова и Касукабе, во јапонската префектура Саитама.
Неговата изградба започна во 1992 година и беше завршена на почетокот на 2006 година. Главната цел беше да се спречи излевањето на големите градски канали и реки, чии води за време на дождовната сезона и силните тајфуни можат да ги загрозат населбите и инфраструктурата.
Причината за изградбата на системот G-Cans лежи во специфичната географска локација на оваа област. Басените на реките Нака и Ајасе се наоѓаат во ниска рамнина, опкружени со големи реки како што се Тоне, Едогава и Аракава.
Теренот наликува на дно на огромен сад, па затоа водата лесно се задржува, додека благите падини на речните корита го забавуваат нејзиното течење. Како резултат на тоа, нивото на водата не опаѓа брзо по обилни дождови, а поплавите се сериозен проблем со години.
Според јапонското Министерство за земјиште, инфраструктура, транспорт и туризам, проектот е имплементиран во фази, така што поединечните делови би можеле да почнат да работат пред завршувањето на целиот систем.
Така, првиот дел, долг 3,3 километри, започна со пробна работа во јуни 2002 година. Целиот систем е завршен во јуни 2006 година, по 13 години работа.
Г-кантите се состојат од пет бетонски комори, поврзани со подземен тунел долг околу 6,3 километри, кој се протега на длабочина од приближно 50 метри. Кога водата од околните реки ќе ги прелее своите корита, таа се насочува кон овие шахти преку специјални влезови, а потоа преку подземен тунел до огромен резервоар.
Еден од најимпресивните делови од целиот комплекс е резервоарот за регулирање на притисокот, честопати наречен „подземен храм“. Се наоѓа околу 22 метри под земјата, е долг 177 метри, широк 78 метри и висок 18 метри.
Неговиот таван е потпрен на 59 масивни бетонски столбови, секоја со тежина од околу 500 тони. Нивната улога не е само да ја поткрепат структурата, туку и да спречат нејзино издигнување под притисокот на подземните води.
На крајот од овој подземен пат се наоѓа пумпната станица, „срцето“ на целиот систем. Во неа се сместени четири огромни пумпи, од кои секоја може да испумпа 50 кубни метри вода во секунда. Кога работат истовремено, нивниот комбиниран капацитет достигнува 200 кубни метри во секунда, или количината на вода што би наполнила базен долг 25 метри за само една секунда.
Пумпите се напојуваат со гасни турбини адаптирани од авионската индустрија, со моќност од околу 14.000 коњски сили. Тие го испуштаат вишокот вода во реката Едогава, со што се намалува ризикот од поплави во околните области.
Јапонското министерство вели дека завршувањето на овој проект значително го намалило бројот на поплавени куќи и подрачјето погодено од поплави. Така, инфраструктурата, скриена длабоко под земја, станала еден од важните столбови за заштита на поширокото подрачје на Токио од водни катастрофи.