Премиерот Христијан Мицкоски во својот говор пред ОН ја стави во центар и генерацијата што денес тргнува на училиште. Тој рече дека едно дете кое оваа есен првпат ќе седне во училишна клупа во 2040 година ќе биде млад човек на прагот на зрелоста, а светот во кој ќе живее ќе биде значително различен од денешниот.

„Дете кое оваа есен за првпат ќе седне во училишна клупа, во 2040 година ќе биде млад човек на прагот на зрелоста. Не знаеме точно како ќе изгледа светот во кој ќе живее. Но веќе знаеме дека ќе биде поинаков од нашиот.“

Мицкоски рече дека вештачката интелигенција ќе ги преобрази професиите, индустриите и начините на кои се носат одлуките. Енергетиката ќе функционира според нов распоред, климатските промени ќе влијаат врз економиите, земјоделството, градовите и движењето на луѓето, а демографските промени ќе ги преобликуваат пазарите на трудот и системите за социјална заштита.

Тој нагласи дека и сфаќањето на безбедноста ќе мора да се промени.

„Безбедноста повеќе нема да зависи само од армиите и границите, туку и од електроенергетските мрежи, дата центрите, каблите, сателитите, алгоритмите и довербата во информациите што ги добиваме секој ден.“

Паралелно со технолошкиот развој, Мицкоски предупреди дека милиони луѓе и понатаму живеат среде војна или под закана од војна. Тој наведе дека повеќе од сто милиони луѓе се присилно раселени, додека повеќе од 270 милиони деца и млади не посетуваат училиште.

„Повеќе од сто милиони луѓе се присилно раселени. Повеќе од 270 милиони деца и млади не посетуваат училиште.“

Премиерот ова го опиша како парадокс на нашето време, бидејќи човештвото има огромни научни и технолошки можности, но тие не создаваат автоматски политичка мудрост.

„Човештвото никогаш немало толку големи научни и технолошки можности. А сепак, никогаш не било поочигледно дека технолошката моќ не создава автоматски и политичка мудрост.“

Според Мицкоски, затоа клучното прашање не е само како ќе се управува со кризите во 2026 година, туку каков меѓународен поредок ќе ѝ биде оставен на идната генерација.

„За мала земја како мојата, ова не е академско прашање. Ова е прашање на опстанок.“